Marokko 24 april t/m 1 mei 2008

door Piet Reitsma

Dag 1 donderdag 24 april

Na aankomst op het vliegveld Weeze (Dusseldorf), waar iedereen al aanwezig was zijn we met 1/2 uur vertraging vertrokken richting Marrakech in Marokko alwaar de temperatuur niet overeenkomt met de kleding die we op dat moment aanhebben. Naar mijn mening en van sommige anderen is deze al dik over de dertig graden. Op het vliegveld staan Roland, Esther, zij waren dinsdag al gearriveerd, en Cheickh onze vriend en chauffeur ter plaatse ons al op te wachten.
Na een korte kennismaking rijden we met een drietal koetsen richting ons hotel in de oude binnenstad. Dit gebeurd met een korte onderbreking doordat het loopvlak van één van de koetsen er afloopt. De koetsier heeft hier waarschijnlijk ervaring mee want binnen 10 minuten zit het, waarschijnlijk al vele malen afgelopen loopvlak, er weer om en met het vastzetten met een stuk ijzerdraad kunnen we onze weg weer vervolgen. Dwars door de drukke avondspits van rokende en ronkende brommers, fietsers, auto’s en andere onbegrijpelijke vervoermiddelen van inferieure kwaliteit rijden we door de poort van de binnenstad (Medina) richting het beroemde plein Djeehna el Fna alwaar ons hotel staat.
Roland heeft de kamers al geregeld en na een korte opfris beurt, eten we in het…. ja noem het maar restaurant.
Er is nog tijd genoeg om een wandeling te maken over de markt welke tot in de late uurtjes doorgaat. Je weet niet wat je ziet. Van heerlijk vers geperst sinaasappelsap tot gepelde schapenkoppen, slangenbezweerders, verhalen vertellers, bedelaars noem maar op.
Via de Soukh, een soort Hoog Catherijne, maar… dan anders, lopen we weer via de markt terug naar het hotel alwaar we ons bed opzoeken.

Dag 2 vrijdag 25 april

Na een woelige en warme nacht en een ontbijtje pakken we onze spullen in op de al aanwezige terreinwagens en rijden we, via de supermarkt voor wat inkopen, richting Aguergour waar we onze eerste vliegstek zullen aandoen. Tijdens deze tocht kom ik er achter dat de avond- en de ochtendspits precies op elkaar aansluiten. Cheickh leidt ons prima door de chaotische drukte en even later vervolgen we onze weg richting Aguergour.
Met een korte stop bij onze herberg (Kashba) waar ook de landingsplaats is, rijden we omhoog naar de starplek. Er staat een strak windje, het is bloedheet 40 C en ik vlieg als eerste weg. Na een korte zakvlucht pak ik gelukkig flink hoogte en maak een mooie vlucht. Intussen zijn de anderen ook gestart en maken ook een mooie vlucht. Na een vrij harde toplanding kijk ik hoe Roland, Ellen als laatste weg start. Daarna maakt Roland zich klaar en gaat ook vliegen. Na een paar bochten voor de helling besluit ook hij een hardhandige landing te maken. Helaas is dit iets te hard en door een eerder opgelopen ski blessure vind hij het nodig om hier toch maar even naar laten te kijken. Wij zeggen, het valt allemaal wel een beetje mee maar door zijn sterke overtuigingskracht besluiten we om hem gelijk te geven. Na een vrij lang durende afdaling richting het dal stappen Roland en Esther in de ambulance en rijden richting Marrakech.
Na een heerlijke lunch rijden we in de namiddag weer omhoog en alleen Habbo neemt de moed om te vliegen Het waait behoorlijk. Alle andere piloten besluiten niet te gaan vliegen. Waarschijnlijk door het ontbreken van de altijd positieve benadering van Roland.
’s Avonds storten we na het nuttigen van enkele handwarme biertjes ons op het avondeten en gaan een paar uurtjes daarna naar bed.

Dag 3 zaterdag 26 april 2008

Na een stoffige nacht (doordat een bioloog waarvan ik de naam niet zal noemen, een dusdanige lawaaierige trilling veroorzaakte waarbij het stof vanuit het plafond neerdwarrelde) gaan we, na het nuttigen van het ontbijt weer richting de startplek. Helaas is Roland nog niet terug en besluiten zonder hem te gaan. Boven aan gekomen zien we dat iemand de windvaan op de andere kant van de stok heeft geplaatst en besluiten we met zijn allen weer af te dalen. Gelukkig hebben we alle bagage al in de auto’s gestopt en rijden we richting Ait Ourir alwaar we onze tweede vliegplek zullen aandoen. Na een stevige wandeling van de ingehuurde bagagedragers waaronder een ezel lopen de meeste piloten zonder rugzak naar boven.Enkele doorgewinterde paratroopers dragen hun eigen zak. Boven aangekomen blijkt ook hier alweer dat de zon zijn spieren laat zien door een fikse wind tegen de berg op te laten.
Ook hier wordt unaniem besloten om weer af te dalen en doordat de ingehuurde dragers toch ook weer naar beneden moeten, kunnen ze de pakzakken ook wel even meenemen. Beneden aangekomen blijkt dat de geldigheidstermijn van de vooraf afgesproken zakelijke overeenkomst met de dragers te zijn overschreden. Na tussenkomst van Cheickh en enkele honderden Dirhams rijden we richting Zagora.
Met een lange tocht door het Atlas gebergte en het nuttigen van een aantal Tajines op een terrasje rijden we verder. De plaatselijke kruidenier is ontzettend blij met onze komst doordat hij in een keer door zijn tassenvoorraad heen raakt. De stoffige buideltasjes doen gretig aftrek. Via Ouarzazate rijden we naar Zagora.
In overleg met Cheickh zullen we gaan overnachten bij een vriend van hem in een soort tentenkamp. Helaas is Ruth dusdanig ziek van de lange tocht dat we toch maar besluiten om in hotel Ali te overnachten. Na een lekkere douche te hebben genomen rijden we naar Cheickh zijn vriend om daar ons avondmaal te nuttigen. Tezamen met een achtergrond orkest hebben we op een enkele uitzondering na heerlijk gegeten. Ruth is inmiddels gelukkig opgeknapt en viert haar verjaardag en trakteert op een rondje.
Doordat deze avond is gekoppeld aan een soort modeshow gaat bijna iedereen goed voorbereid het nog komende avontuur in.
Doordat het gezellig is word de tijd vergeten en het is dan ook al na twaalven dat wij richting het hotel rijden.

Dag 4 zondag 27 april 2008

Na een goede nachtrust (ik spreek voor mezelf) en een ontbijtje met de steeds lekker wordende thee besluiten we om onze tocht te vervolgen. Op de enkele uitzondering na van gisteravond stappen we weer in de auto en rijden richting Mhamid. Ab is dusdanig ziek dat hij besluit om tezamen met wat medicatie achter te blijven in het hotel. We zullen hem later weer oppikken .We rijden door het steeds schitterende en veranderlijke landschap en halverwege onze tocht bezoeken we onze derde vliegplek.
Met het uitzicht op een schitterend landschap bereiden enkele piloten zich voor op een vlucht.
De eerste die start is Marwen en na een korte en heftige soartocht zet zij voet op de onderliggende zeer ruime landingsplek. Ook Ruth, Wouter, Hans W en Hans S en volgens mij Paul ook, kiezen het luchtruim en zetten ook voet aan wal bij Marwen. Niet iedereen komt hier zonder kleerscheuren vanaf.
Als laatste doet Habbo een verwoede poging om weg te komen en na een aantal pogingen gooit hij de strijdbijl er bij neer en pakt zijn spullen weer in. De wind is dusdanig toegenomen met flinke uitschieters dat het niet meer verantwoord is om te gaan vliegen.
Via een mooi landweg van ongeveer een kwartier vervolgen we onze weg via het asfalt richting Sahara.
Aangekomen in Mhamid besluiten we om daar te gaan lunchen en na dit te hebben genuttigd vervolgen we onze tocht. Na enkele honderden meters komen we er ook achter waarom we in terreinwagens rijden want het asfalt heeft zijn eindpunt bereikt. Nadat de eigenaar van onze volgende etablissement is ingestapt vervolgen we onze weg door de zandbak en na ongeveer een kilometer moeten we onze eerste stop inlassen. Het bagagerek van een van de auto’s is niet ingesteld op de ruwe tocht door het zand en moet zijn verdere tocht op de andere auto vervolgen. Na het verdelen van de overige bagage hervatten we onze reis door het mooie landschap en komen er achter dat de vering het belangrijkste onderdeel van de auto is. Halverwege onze tocht komen we aan bij een echte oase. Het blijkt een toeristische attractie te zijn want het is er druk. Na een kwartiertje springen we weer in de auto’s en vervolgen onze tocht. Anderhalf uur later komen we aan bij onze camping alwaar een aantal bedoeïenen tenten staan opgesteld om ons onderdak te geven. Bij het uitstappen uit de auto’s kijken we recht in de ogen van ons avondeten. Na het nuttigen van een lekker kopje thee en wat nootjes en koekjes zien sommige van ons hoe ons avondeten wordt voorbereid en Petra en Ellen leggen dit vast op de video om dit recept eventueel voor thuis te gebruiken.
Intussen worden er een aantal woestijnschepen opgezadeld en na wat gymnastiekoefeningen zit iedereen in het zadel op Wouter na. Het blijkt dat er een dromedaris te weinig is. Ik bied hem aan om de mijne te nemen maar uit Wouter zijn ervaring met dit vervoermiddel vindt hij het niet erg.
Na een tocht van ongeveer een uur, waarbij we steeds op Habbo moeten wachten, komen we aan bij een enorme zandbult die er gezien zijn afmeting er al geruime tijd ligt. Gelukkig heeft Cheickh de pakzakken meegenomen en stapt ook Wouter uit de auto. Na een slopende voettocht naar de top en een korte rustpauze besluit Habbo als eerste te gaan en na wat bochtenwerk stort hij zich in het zand. Ook ik kies het luchtruim en doe precies hetzelfde als Habbo. Vervolgens doen Wouter en Hans W hetzelfde en na dit te hebben gezien besluiten de anderen om dit voor kennis waar te nemen en komen, na de zon te zien onder gaan naar beneden. Vervolgens stijgen we weer op onze telgangers en gaan weer richting ons kampement. Ik moet mijn eerder gestelde belofte weer intrekken daar ik heb beweerd dat er ijskoud bier zou zijn. Helaas dit was een teleurstelling.
Tijdens een folkloristische optreden van de plaatselijke bevolking krijgen wij ons voorgerecht opgediend. Een lekkere (groenten)soep. Tevens kregen we het eerder aangekondigde hoofdgerecht opgediend waarvan, met uitzondering van Alberdien, iedereen geniet. Nadat ook het hoofdgerecht is opgepeuzeld krijgen we nog meer folkloristische optredens en waarbij er ook van ons word verwacht om mee te doen. Al met al een gezellige avond. Zelfs het iets minder koude bier raakt geheel op. En ja, als het bier op is dan kan je even zo goed naar bed gaan. Na het verwijderen van een Sahara kever welke bezit heeft genomen van mijn bed leg ik mij te rusten.

Dag 5 maandag 28 april 2008

Na een rommelige nacht waarbij de eerder genoemde persoon weer van zich laat horen, kruipen we ’s morgens weer uit de tent en krijgen we weer een lekker ontbijt voorgeschoteld.
Zo ’s morgens in de Sahara een ontbijtje eten heeft wel iets aparts. De zon schijnt al weer lekker en de temperatuur loopt al weer behoorlijk op. Gezien deze vaste factoren besluiten we om niet meer naar de grote zandbult te gaan en zullen daarna ook spoedig vertrekken. Na het inslaan van een nieuwe watervoorraad en het opladen van de bagage nemen we afscheid van de vaste bewoners en rijden we verder de woestijn in. Gezien onze snelle doorstroming naar ons volgende doel zijn wij van mening dat Roland ons niet kan bijhouden maar besluiten toch om door te gaan.
Via een mooie maar hobbelige route bereiken we na ongeveer 3 uur de bewoonde wereld waarbij ook het asfalt weer in zicht komt. Na wat te hebben gedronken op het dorpsplein en enige inkopen te hebben gedaan van wat souvenirs hervatten we onze tocht weer richting Ouarzazate alwaar we Ab zullen oppikken. In eerste instantie zouden we overnachten in Ouarzazate echter, daar we vroeg uit de Sahara vertrekken besluiten we om door te rijden naar onze vijfde vliegplek Ait Barka. Hierdoor moet Ab een taxi naar Amerzgane nemen waar we dan gelijktijdig aankomen. Echter, door het verkeerd inschatten van Ellen (optellen van kilometers) blijkt het wel iets later te worden. Ab neemt het haar niet kwalijk. Hij is gelukkig weer wat opgeknapt en stapt in de auto. We vervolgen onze reis en komen aan het begin van de avond aan op de nieuwe vliegstek bij Ait Barka. Hier blijkt dat de zon al bezig is Marokko te verlaten en wij besluiten om morgenvroeg hier na toe te gaan.
Gelukkig is het hotel niet ver meer en na een stief kwartiertje bereiken we ons hotel waar we smachtend vragen naar een koud biertje. Tevergeefs, geen bier. De uitbater komt met het voorstel om 15 kilometer verderop bier te halen. Hans W heeft een dusdanige verlangen naar dit goudgele vocht dat hij besluit om tezamen met de eigenaar van het hotel dit op te halen.
Intussen worden ons vele kaarsjes toegereikt omdat er geen elektriciteit is. De eigenaar van het hotel zegt ‘overtuigend’ dat dit binnen een half uur is opgelost. Wij weten wel beter. 50 kilometer terug was er ook al nergens stroom gezien het feit dat wij nergens konden tanken.
Na het op diverse plaatsen plakken van kaarsen genieten we op het terras van een pilsje en andere vochtige substanties. Gelukkig kan het avondeten wel klaar worden gemaakt en genieten hiervan.
Ik besluit samen met Alberdien vroeg ons nest in te gaan. Het was een lange dag en we willen morgen uitgerust gaan vliegen.

Dag 6 dinsdag 29 april 2008

Bij het ochtendgloren staan we op en daarbij blijkt dat we ook weer elektriciteit hebben. Daar het ontbijt nog niet klaar is, stel ik voor om een wandeling te maken met Alberdien. Na een paar passen te hebben gezet is zij van mening dat zij het plafond van onze kamer nog niet goed genoeg heeft bekeken en besluit zij om weer te gaan liggen.
Hans W is er van overtuigd dat de stroom er al veel langer is afgeweest want hij loopt ’s nachts een acute voedselvergiftiging op. Gelukkig is hij weer wat opgeknapt en besluit om toch mee te gaan naar boven.
Aangekomen op de mooie startplek met een schitterend uitzicht kloppen de zandhazen van twee dagen daarvoor hun schermen uit. Na ongeveer een uurtje worden de condities dusdanig dat we besluiten om te starten. Na een paar mis-starten vlieg ik als eerste weg en land op een groot plateau. Ik haal het boogde landingsveld niet. Een aantal andere piloten vliegen mij voorbij en landen wel op het goede veld. Gelukkig ben ik niet de enige. Ruth, Ab, Ellen en Habbo sluiten bij mij aan. Te midden van de graanvelden en een flink stuk lopen van de weg weet toch een souvenir verkoper op zijn brommertje ons te vinden en dringt ons zijn koopwaar op. Helaas, onze Hollandse zuinigheid speelt hem parten, hij raakt niets kwijt.
Op drie piloten na heeft iedereen gevlogen. Na een wandeltocht van een klein half uurtje en onder begeleiding van de kinderen uit het plaatselijke dorpje zakken we af naar de doorgaande weg waar Cheickh ons weer oppikt. Ondertussen heeft Carolien ons verlaten, zij moet het vliegtuig halen om weer af te reizen naar Nederland. Na de auto’s weer te hebben opgehaald besluiten we weer om verder te gaan. Een tweede vlucht zit er niet in. Het word al weer flink thermisch. Na onze koffers te hebben opgehaald en Alberdien te hebben opgepikt, ze was uiteindelijk uitgekeken, besluiten we om in Ait Ourir te gaan lunchen daar er niemand is die nog in het hotel durft te eten na de opgedane ervaring van Hans W.
De lunch smaakt goed ondanks de wat onfrisse uitstraling van deze plaatselijke ‘snackbar’
We rijden via Marrakech naar Aguergour daar we nog moeten tanken en in de omgeving van Ait Ourir is dit niet mogelijk omdat het gehele gebied weer zonder stroom zit.
Na aangekomen te zijn in Aguergour doen we eerst de Kasbah aan om ons aan te melden waarbij we de waard direct opdracht geven om voor koud bier te zorgen. Daarna rijden we direct door naar de startplek om aldaar een schitterende avondvlucht te maken. Iedereen heeft gevlogen. Terug in de Kasbha komen we er al snel achter dat het bier nog niet is gearriveerd. De waard geeft aan dat het nog tien minuten duurt. Echter, na anderhalf uur krijgen we toch dit zo gewaardeerde vocht alleen was het verre van koud. Na een heerlijke avondlunch gaan de meesten al vroeg naar bed.

Dag 7 woensdag 30 april 2008

Na elkaar gefeliciteerd te hebben met onze vorstin krijgen we om half negen een ontbijt.
Gelijk daarna gaan we omhoog naar de startplek waar iedereen weer een mooie vlucht maakt. Wouter heeft geluk dat hij goed hoogte pakt en blijft een mooie tijd in de lucht. Nadat ik ben geland naast de Kasbha ga ik tezamen met Cheickh en Alberdien richting Marrakech om te kijken waar Roland blijft. Hij Heeft een dusdanige goede verzorging dat hij heeft besloten om in het ziekenhuis te blijven. Het gaat redelijk met hem en krijgt alweer wat praatjes. Het lopen gaat iets minder doordat hij een korset omheeft, zegt hij. Wat zo’n ski blessure al niet kan veroorzaken. Gelukkig kan Esther bij hem op de kamer slapen. Ten tijde van ons bezoek komt ook een verpleger binnen welke hem zal begeleiden naar huis. Ze zullen de volgende dag heel vroeg vertrekken.
Na ons bezoek besluiten we om een bezoek te brengen aan een tegelfabriekje alwaar ze handmatig wand- en vloertegels maken. We besluiten dat we een vierkante meter meenemen voor boven het gasfornuis. De tegeltjes dienen nog te worden gemaakt en kunnen de volgende morgen worden opgehaald.
We rijden terug richting Aguergour om op tijd te zijn voor een avondvlucht. Bij aankomst horen we dat de meesten nog een keer hebben gevlogen. Hans, Ruth, Marwin en Gerard zijn naar het stuwmeer geweest om daar een illegale duik te nemen in het frisse water.
We maken allemaal nog een mooie vlucht en genieten daarna van ons koud biertje wat nu een dag in de koeling heeft gestaan. Na het avondeten en wat napraten gaan we richting ons nest.

Dag 8 donderdag 1 mei 2008

Het is al weer de laatste dag en daar onze vlucht aan het eind van de middag pas vertrekt, gaan wij na het ontbijt weer naar de mooie startplek om nog eenmaal een vlucht te maken. Er staat een mooi windje en iedereen met uitzondering van mijzelf maken nog een mooie vlucht. Onderaan gekomen haal ik met Cheickh de laatste auto van boven en na alles te hebben ingepakt vertrekken we richting Marrakech. Op het vliegveld aangekomen blijkt dat we nog zeer vroeg zijn. Dat komt ook wel goed uit want ik moet mijn wandtegels nog ophalen en zien te verzenden naar huis. Tezamen met een klein groepje rijden we naar het tegelfabriekje. Aangekomen leggen ze net de laatste hand aan onze tegeltjes en na alles in een oude kartonnen doos te hebben ingepakt vraag ik de eigenaar naar de mogelijkheid van verzenden. Hier schrik ik van, het kost ongeveer 250 euro om dit te verschepen naar Nederland. Na een zeer korte overweging besluiten we om de tegels mee te nemen in het vliegtuig als handbagage. We moeten daarvoor nog wel even naar het centrum van Marrakech om een tas te kopen. Tegelijkertijd nemen we de tijd om bij hotel Ali, waar we de eerste nacht hebben geslapen, een drankje en een hapje te nuttigen. Teruggekomen op het parkeerterrein van het vliegveld proberen we de bagage zo te verdelen dat we niet over het toegestane gewicht heenkomen. Zelfs bij het inchecken verdelen we de ‘buit’ dusdanig dat we geen overgewicht hebben. Alleen de handbagage, die weegt ongeveer 20 kg per stuk. Met deze zware last op onze schouders lopen we al zwetend door de diverse controleposten en stappen we even later in het vliegtuig om onze terugreis te aanvaarden. Na 3,5 uur zetten we voet aan wal in Weeze en na afscheid te hebben genomen van iedereen rijden we midden in de nacht richting huis.

Het was een bewogen week, na het incident met Roland, waarvan ik tijdens dit schrijven hoor dat hij na het onderzoek in Nederland alles weer mag doen, hebben we vele kilometers afgelegd door het steeds veranderlijke landschap om onze vliegstekken aan te doen. Afgezien van het feit dat we in het begin van de week niet veel hebben gevlogen heb ik steeds weer met verbazing gekeken naar het mooie landschap terwijl ik deze reis in november vorig jaar ook al heb beleefd. Gelukkig hebben we aan het eind van de week nog een aantal mooie vluchten gemaakt.

Rest mij om Hans, Ruth, Gerard, Paul, Ad, Hans S, Wouter, Marwen, Carolien, Petra, Ellen, Habbo, Alberdien en voor de korte periode dat zij bij ons waren natuurlijk Roland en Esther, te danken voor de gezelligheid en wens iedereen nog een mooi vliegseizoen toe.