Vliegen als een vogel ...

Tijdens mijn wintersportvakanties zag ik de paragliders al regelmatig vliegen. Het moet een schitterende ervaring zijn: zweven aan een soort parachute boven de besneeuwde bergen en van hoog in de lucht neerkijken op de menigte op de skipistes. Ik heb vaak overwogen om een duovlucht te maken, maar dat was er nog niet van gekomen. Iets in me zei me dat ik het eigenlijk gewoon zelf wilde leren. Dat is er afgelopen zomer tijdens een schitterende week in het Zuid-Franse St.-Vincent-les-Forts dan toch echt van gekomen.

  Ik boek een cursus bij Paraglidingschool Inferno. Les krijgen van Nederlandse instructeurs lijkt me in ieder geval het meest veilig. Je zit dan niet met communicatieproblemen omdat je het Duits of het Frans toch net niet goed genoeg beheerst. En heb je een fransman of een oostenrijker wel eens Engels horen spreken …? Mijn keus valt daarnaast op deze vliegschool vanwege de schitterende plek in de Alpes-de-Haute-Provence. Net ten zuiden van de Alpen op de grens van het heerlijke Provencaalse Frankrijk, heeft Paraglidingschool Inferno aan het Lac de Serre-Ponçon haar basis.

De briefing

Op zondagmiddag, terwijl ik op de camping aan het meer mijn tent aan het opzetten ben, zie ik al een heleboel felgekleurde paragliders vliegen bij het hoger gelegen dorpje St.-Vincent-les-Forts. Ik probeer ze te tellen, maar dat is onbegonnen werk want ze krioelen door elkaar. Zodra de boel staat rijd ik naar boven. Om vijf uur is de briefing, dus ik heb nog mooi wat tijd om vanaf het terras bij vliegcentrum Volantis, dat direct naast de startplek ligt, de boel eens op mijn gemak te aanschouwen. Op de startplek zelf is ook een heleboel te zien. Er staat dan ook een hoop publiek. De vliegers starten hier niet alleen, maar ze landen vlak naast de startplek op een stuk gras. Ik wordt aangesproken door een Nederlander die zojuist geland is en zich klaarmaakt voor een volgende vlucht. Het blijkt Gijsbert, een van de instructeurs van Inferno, te zijn. Vol bewondering zie ik hem beheerst weggaan. Dat geeft alvast extra vertrouwen. Langzaamaan druppelen er meer cursisten binnen en om vijf uur nemen wij met een hele groep plaats op het terras. Er zijn acht cursisten die voor brevet 1 komen, en nog eens acht cursisten die al wat verder gevorderd zijn. We worden voorgesteld aan het voltallige instructieteam voor deze week: Roland, Gijsbert, Anniek en Alex. Tijdens de briefing wordt verteld hoe de week eruit gaat zien en worden praktische zaken doorgegeven zoals het dagelijkse tijdstip en de plaats van vertrek. We krijgen allemaal een takenboekje. Hierin staat het opleidingsplan stap voor stap uitgewerkt. Erg handig, je kan het af laten tekenen, en je houdt dus goed zicht op waar je in je opleiding staat en wat je nog moet of zal gaan leren. Vervolgens wordt het materiaal uitgedeeld. Voor ieder staat er een enorme rugzak klaar met daarin een scherm, een harnas, een helm en een radio. Morgen gaat het echt beginnen, ik ga toch wat onrustig slapen.

Naar de oefenhelling

De volgende dag rijden we met volgepakte busjes om acht uur 's morgens weg bij Volantis. Even later staan we op een oefenweide, waar eerst uitleg wordt gegeven over het materiaal. Het geeft wel vertrouwen als je hoort dat er 8oo meter lijnen aan een scherm zit en dat je niet direct uit de lucht valt als er ééntje kapot is. Vervolgens gaan we aan de slag met het opzetten van 'het scherm' (zo noemen we de parachute). Het is nog een hele toer om de juiste bewegingen te maken, en je moet aan zoveel dingen tegelijk denken. Uiteindelijk is het echter net als skiën. Wie herinnert zich nu nog het geploeter op de babyhelling? Na enige oefening begin ik de slag te pakken te krijgen en Anniek zegt dat ik nu het vlakke terrein achter me mag laten en de helling op mag gaan. Als je op de helling hetzelfde doet en goed met je lichaam naar voren gaat terwijl je met grote passen de helling afloopt, kom je los van de grond! Ja, dan vlieg je dus al. Helemaal alleen hang je enkele seconden in de lucht waarna je, als je de aanwijzingen goed opvolgt, vrij zacht op je benen landt. Ik gil het uit van vreugde, wat een gaaf gevoel. De adrenaline stroomt door mijn aderen en met mijn parachute over mijn schouder begeef ik mij weer de helling op. Tot het middaguur gaan wij hiermee door, en daarna zijn wij allemaal compleet gevloerd. De rest van de dag hebben we vrij en brengen wij in horizontale stand door aan de oever van het meer.

  Ook op dinsdag oefenen we tijdens de ochtenduren op de oefenhelling. Het gaat bij de meesten nu toch echt de goede kant op. 's Middags ontmoeten we elkaar na de lunch in het theorielokaal van Volantis. Daar wordt uitgelegd waarom een vleugel vliegt en krijgen we instructie over het vliegen van een landingscircuit. De bedoeling is dat we morgen onze eerste hoogtevluchten gaan maken en we moeten dus goed in ons opnemen wat er van ons verwacht wordt bij de landing. We gaan kijken op het landingsveld waar we morgen zullen landen en proberen de theorie daar naar de echte situatie te vertalen.

... en dan nu het echte werk ...

Die woensdagochtend is het stil in het busje. Ik weet niet of de rit naar boven echt zo lang duurt, maar er lijkt geen einde aan te komen. Onze startplek is een prachtige alpenweide, 500 meter boven de landingsplek. Dit is wel even wat anders dan die oefenhelling van gisteren. Als eerste vliegt een instructeur naar beneden. Die zal ons straks door de radio binnenpraten. Ik ga gauw aan de slag met het klaarleggen van mijn materiaal. Tot mijn schrik blijk ik als eerste helemaal klaar te zijn en lijkt er geen ontsnappen meer mogelijk. Ik haal een keer diep adem, zet mijn scherm op tot het boven mijn hoofd is, rem een beetje en ga dan in een vloeiende beweging met mijn gewicht naar voren. Met drie passen ben ik los van de grond en vlieg ik over de met bomen begroeide hellingen. Diep beneden mij zie ik koeien lopen, ik zie het skidorpje liggen en speur in de richting van het landingsterrein. Ik zie een veld, maar ben niet helemaal zeker of dat het juiste is. Gelukkig hoor ik de stem van instructeur Roland door mijn radio, die mij meedeelt dat ik prachtig op koers vlieg en dat het er mooi uitziet. Bij mijn landing krijg ik duidelijke aanwijzingen en breng ik ten uitvoer wat ik gisteren in theorie geleerd heb. Als ik met beide benen de grond raak ben ik uitzinnig van vreugde. Dit is supergaaf! Terwijl ik mijn materiaal inpak en mijn medecursisten aanschouw bekruipt mij het gevoel dat ik ook wel ken na een ritje in een achtbaan: 'Dit was gaaf, maar ik was te gespannen om het echt te beleven. Ik wil nog een keer om er nu echt van te genieten.' Met de stoeltjeslift ga ik vervolgens voor mijn tweede vlucht naar boven. In het gezelschap van alleen mijn pakzak kan ik heerlijk in het zonnetje mijn ervaringen verwerken. De tweede vlucht is zo mogelijk nog mooier. Ik kijk verder om mij heen, en zie nu ook het meer in de verte liggen met daarachter de vierduizenders van de Ecrins.

Barbecue

 
Op donderdag gaan we naar een andere plek, aan de overkant van het meer. Weer opnieuw de landingsplek in je opnemen, en me vervolgens lam schrikken van het kleine startplekje. Maar ook dit gaat goed. Het landschap en het uitzicht zijn hier heel anders dan dat van gisteren. Ik geniet met volle teugen. We leven als groep allemaal erg met elkaar mee en iedereen is enorm enthousiast. 's Avonds barbecueën we met z'n allen op het terras van Volantis. Ook de groep gevorderde vliegers is bij deze barbecue aanwezig, net als alle instructeurs en nog wat aanhang van deze of gene. Al met al is het een gezellige boel. We laten ons het eten prima smaken waarbij de spannende verhalen van deze week de boventoon voeren. Terwijl ik sta te genieten van een grandioze zonsondergang boven het meer realiseer ik me dat morgen alweer de laatste dag is. Als het weer goed blijft, vlieg ik morgen mijn 1^e brevet binnen. Voor sommigen is dit een eenmalige vakantieattractie, anderen willen door met deze vliegsport. Ik ben bang dat dit weekje voor mij nog niet genoeg was. Nu ik de verhalen van de gevorderden heb gehoord ben ik helemaal lekker gemaakt. Ik wil door voor brevet 2, besluit ik, terwijl de zon achter de berg wegzakt. Er zullen enkele vakantieweken in gaan zitten, want brevet 2 haal je niet zomaar in een weekje. Daartoe moet je minimaal 40 hoogtevluchten hebben gemaakt en een theorie-examen afleggen. Ik deel mijn gedachten met een van de instructeurs. Hij zegt dat ik volgende week al door kan gaan voor brevet 2. Na de uitreiking van onze eerste brevetten en het aftekenen van de logboekjes bel ik vrijdagmiddag mijn baas op. Hij zegt dat hij nog wel een weekje zonder mij kan, en dus boek ik direct bij voor komende week.